Wmurowanie kamienia węgielnego – Kętrzyn

Główny magnes nowych zakładów w mieście to kętrzyńska podstrefa Warmińsko-Mazurskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej z ulgami Polskiej Strefy Inwestycji. To tu zapada decyzja o wsparciu i to tu rusza budowa, której kamień węgielny ma rangę wydarzenia dla całego powiatu. Przygotowujemy ceremonię z myślą o tym, że na takim placu spotykają się przedstawiciele zarządu strefy, inwestora i wykonawcy — układamy akt erekcyjny tak, by jego treść i lista sygnatariuszy oddawały wagę decyzji o wejściu do strefy.

Sztandarowym przykładem jest budowa wielkiej tłoczni rzepaku — największej inwestycji w dziejach tutejszej strefy, realizowanej przez konsorcjum doświadczonych wykonawców z myślą o produkcji oleju na biopaliwa. Ceremonie u progu takich obiektów wymagają twardej koordynacji z kierownictwem budowy i służbami BHP, bo część oficjalna toczy się na czynnym terenie przemysłowym. Tę logistykę bierzemy na siebie, żeby symboliczny moment nie kolidował z harmonogramem dużej inwestycji.

Place budowy w Kętrzynie układają się wokół dwóch biegunów. Jeden to nowe grunty inwestycyjne rozpięte przy wylotach miasta i wzdłuż obwodnicy w stronę Giżycka i Bartoszyc, gdzie inwestor dostaje przestrzeń, ale wjeżdża na teren bez utwardzonych dróg wewnętrznych i z gruntem rozmiękłym po roztopach. Drugi to ciasne fronty przy halach z czasów dawnych farelek i fabryki opraw oświetleniowych, gdzie rozbudowa wciska się między czynne linie a parking załogi. Każdy z tych adresów wymaga innego rozstawienia części oficjalnej — i pod taki konkret, a nie pod wzorzec, rysujemy układ aktu erekcyjnego, tuby i miejsc dla gości.

Przy wylotowych działkach kluczowy jest wjazd ciężkiego sprzętu i autokarów gości tą samą bramą, którą dowozi się materiał na budowę — rozdzielamy te ruchy w czasie, żeby kolumna betoniarek nie zablokowała przyjazdu zaproszonych. Przy starych frontach przemysłowych liczy się, by symboliczne wmurowanie znalazło się tam, gdzie powstaje pierwszy fragment fundamentu nowej hali, a nie obok, na resztce wolnego placu. W obu wariantach pierwsza wizja lokalna z kierownikiem budowy decyduje, gdzie dokładnie stanie scena i którędy poprowadzimy gości.

Charakter Kętrzyna jest rolniczo-przemysłowy — niemal po równo dzieli się tu zatrudnienie w rolnictwie i w przemyśle, a silne zaplecze surowcowe regionu ciągnie za sobą inwestycje agro-przemysłowe. Obok przetwórstwa rzepaku miasto wyspecjalizowało się w opakowaniach foliowych i kartonowych, przetwórstwie tworzyw, stolarce budowlanej, a nawet w niszowej produkcji szklanych ozdób choinkowych. Każda rozbudowa hali w tych branżach to potencjalny kamień węgielny, a my znamy rytm takich placów — od dostaw surowca po ruch transportu ciężkiego.

Ceremonię w zakładzie produkcyjnym układamy tak, by nie zatrzymywała linii i nie blokowała załogi dłużej, niż trzeba. Część oficjalną z aktem erekcyjnym i tubą wpisujemy w okno, które uzgadniamy z kierownikiem zakładu, a oprawę dobieramy do skali — od kameralnego wmurowania przy rozbudowie hali opakowań po większą uroczystość przy nowym obiekcie agro-przemysłowym. Inwestycja w Kętrzynie ma swój przemysłowy konkret i taką ceremonię też projektujemy konkretnie.

Gdy inwestor chce, by część oficjalna albo wieczorne podsumowanie wmurowania odbyły się w godnej oprawie, Kętrzyn ma swoje reprezentacyjne wnętrza. Gotycki zamek prokuratorów krzyżackich z Muzeum imienia Wojciecha Kętrzyńskiego, latem goszczący na dziedzińcu koncerty i jarmarki, bywa scenografią dla bankietu lub konferencji wieńczącej ceremonię. Pomagamy dobrać i obsłużyć taką lokalizację, łącząc surowy plac budowy z miejscem, które niesie tożsamość miasta.

Dla mniej formalnych obchodów dobrze działa reprezentacyjny plac Piłsudskiego z parkiem, fontanną i ławeczką patrona miasta naprzeciw ratusza. Niezależnie od wyboru wnętrza pilnujemy, by przejście od symbolicznego wmurowania na budowie do oficjalnego spotkania w mieście było płynne dla gości — z transportem, identyfikacją wizualną i protokołem zgranymi w jeden scenariusz.

W Kętrzynie lista gości kamienia węgielnego rzadko kończy się na inwestorze i samorządzie — bo tutejsze inwestycje rosną na surowcu z okolicznych pól. Przy tłoczni rzepaku czy zakładzie przetwórczym na widowni siadają plantatorzy i przedstawiciele grup producentów rolnych, którzy mają ten obiekt zaopatrywać, a sama ceremonia bywa dla nich pierwszą okazją, by zobaczyć kontrahenta odbierającego ich plon. Część oficjalną i akt erekcyjny układamy więc tak, by mówiły nie tylko językiem zarządu, ale i kontraktacji — bo to rolnicze zaplecze, a nie abstrakcyjny rynek, przesądza o sensie tej budowy.

Drugą warstwę daje niemiecki rodowód części kętrzyńskiego przemysłu tworzyw — przy rozbudowach takich zakładów na uroczystość zjeżdża zarząd spółki matki, a obok obrad o oleju rzepakowym pada niemiecki. To realny, miejscowy powód, dla którego scenariusz i prowadzenie przygotowujemy także po niemiecku, a nie tylko zdawkowo dwujęzycznie. Z relacji takiej ceremonii — podpisania aktu i zamknięcia tuby — robimy dla inwestora materiał, który trafia zarówno do prasy powiatowej, jak i do central poza granicą.